بعد از اعتراضات بازاریان در دی ماه 1404، برخی گروههای سیاسی اپوزوسیون جمهوری اسلامی (مانند پهلوی، تجزیهطلبها، منافقین و ...) از فضای بوجود آمده سوءاستفاده کردند و اعتراضات را به اغتشاشات تبدیل کردند. طببق گزارشات نهادهای امنیتی در این چند روزه، 52 سرویس امنیتی خارجی نیز در این اغتشاشات دست داشتهاند که CIA و موساد مهمترین آنها بودهاند.
به دلیل فضای پیشآمده و برای کنترل اوضاع، حاکمیت در ایران علاوه بر قطع کردن اینترنت بینالملل، فیلترینگ سنگینی بر ارتباطات داخلی مانند شبکههای اجتماعی داخلی، پیامکها و در برخی اوقات (روزهای اول شلوغی) تماس هم اعمال شد. این موضوع باعث شد که دسترسی به اینترنت بینالملل از شامگاه 18 دی 1404 امکانپذیر نباشند. آن طور که بیان شده است، برنامه دستگاههای امنیتی آن است که دسترسیها به اینترنت به صورت پلهای باز شود. برای مثال، هماکنون امکان جستوجو در گوگل امکانپذیر است اما صرفا نتایجی که مربوط به سایتهای داخلی هستند قابل دسترسیاند.
در تصویر بالا مشاهده میشود، دسترسی به اینترنت بینالملل از حدود 9 ژانویه 2026 در ایران قطع است ولی بعد از مدتی دسترسیهای محدودی برقرار شده است. تقریبا میتوان گفت که اینترنت در ایران فعلا فریز شده است و تا رفع تمامی محدودیتها هر نوع پژوهش و ... به تعویق میافتد.
اما سوال اصلی این متن: «آیا ابن که پژوهش، کار و امور دیگر با قطعی مقطعی اینترنت متوقف شود، طبیعی است؟»
به نظر میرسد که باید پشتیبانهای نرمافزاری و سختافزاری مناسبی در روزگاری که ممکن است به هر دلیل اینترنت قطع شود، در کشور وجود داشته باشد. برای مثال یک پایگاه از مقالات معتبر، یک پایگاه نرمافزاری (ریپو) که سیستمهایی مانند ابونتو بتوانند حداقل setup خود را انجام دهند و کارهایی از این قبیل.
این مسائل باید توسط مسئولین ذیربط مورد توجه قرار گیرند وگرنه اکوسیستم پژوهش، اقتصاد دیجیتال و غیره با هر بار قطعی اینترنت به شدت به خطر میافتد.
